Bir daha asla demiyorum hiçbir zaman kendime…
Ne aşktan vazgeçiyorum
Ne sevmekten…
Kendimi ihbar ediyorum
yalnızlıktan hükümsüzdür...
Ne aşktan vazgeçiyorum
Ne sevmekten…
Kendimi ihbar ediyorum
yalnızlıktan hükümsüzdür...
Hayatın içine çomak sokmayı, mutlu olmayı engelleyen kayıp ruhların ta kendisi… Olaylara; kendi at gözlüklerinin içine taktıkları aynalar içerisinde bakan, kokuşmuşluklarının bile farkında olmayan ölü hücrelerdir kendileri… Hiçbir şeyin anlamı yoktur onlar için… Tek anlam tek bilinen gerçeklik; “bencillik”tir…
Onlar; yaşamın amipleri, solucanları ve sülükleridir… Kendi gezegenlerinin sahipleri olduklarını düşünürler, oysa gezegen sandıkları şey esasında bir kapandır… Kendileri doğdukları günden beri bu kapanın içinde yaşarlar… Ama kendi halinde bir yaşam değildir bu; başka bedenleri, başka ruhları masum saf duygular, bakışlar ve sözler ile kandırıp çekerler…
Bir insandan alabilecekleri en yüksek paydaya bakıp bunu alana kadar hiçbir zaman bırakmazlar… Tüm paydayı, menfati aldıklarına inandıklarında çekip giderler o insanın hayatından… Bu çekip gitmeler sessiz sedasız olmaz; karşı tarafı acı kan içinde bırakırlar…
Gösteri aziz ve azizeleridir onlar… Çünkü sizin hiç tahmin etmeyeceğiniz kılıklara girip saf bir meleği oynarlar… Başka bir dünya kurarlar, yaşadıklarından farklı olarak yalanlar üzerine kurarlar hayatlarını… Kanmamak için, inanmamak için sizin de birçok duygunuzu, birçok değerinizi kaybetmiş olmanız gerekir… Çünkü dedim ya saftır bu aziz ve azizeler…
Kimi namus polisliğine soyunurlar kimi zaman ahlak… Her şeyi bildiklerini sandıkları, her şeyi yaşadıklarını sandıkları bir hayat defterleri vardır… Geçmişin kandırdıkları ruhlarından örnekler verirler onları kötüleyerek…
Uğraşsan da didinsen de göremezsin içindeki hastalıklı, cerahatli yüzü… Sen sana sunulanı görürsün… Çünkü senin yüzün temizdir; kirlenmemiştir… Acıların vardır en fazla, yaşanmışlıklarından kalan… Ama onları bile cesurca sergilersin… Çünkü sen saflığa inanırsın ama azizler ve azizeler bunu anlamazlar… Kendilerindeki kötülüğü başkasının yüzlerinde, gözlerinde, sözlerinde ve duygularında ararlar, bulamazlarsa bile bulduklarıyla deşerler seni…
Sevginin, mutluluğun, aşkın, dostluğun ya da kısaca insanı insan yapan değerlerin hepsini bildiklerini, yalayıp yuttuklarını söylerler ama hiç birinden zerre kadar anlamazlar… Çünkü onlarınki yapıştıkları, kan emdikleri hayatlardan tüm enerjiyi, güçü, maddi manevi her şeyi almaktır…
Ne kadar kaçarsak kaçalım, gösteri aziz ve azizeleri bizi bulacaktır… Hatta bulmuşlardır… Hatta yaşıyorsundur onlarla farkında olmadan… Ta ki sen de bir gösteri azizi ve azizesine dönüşene kadar anlamayacaksın onları…
Bir düzgün elma bir koca kasa çürük elmayı taze yapamaz ama bir çürük hepsini çürüte bilir…
Hayatın amip çocukları; gösteri aziz ve azizeleri! Sizler belki kendi küçük dünyalarınızda başkalarından çaldığınız mutluluklarla, kendi boş mutluluğunuzu yaşadığınızı sanıyorsunuz ama bir hiçliğin, bir yok olmanın tam içindesiniz…
Belki uyanırsınız bir gün bu iğrenç ruh halinden… O zaman sakın arkaya bakmayın; koskoca kaybedilmiş bir ömrü yaşayacaksınız… Toprağın altında…
Onlar; yaşamın amipleri, solucanları ve sülükleridir… Kendi gezegenlerinin sahipleri olduklarını düşünürler, oysa gezegen sandıkları şey esasında bir kapandır… Kendileri doğdukları günden beri bu kapanın içinde yaşarlar… Ama kendi halinde bir yaşam değildir bu; başka bedenleri, başka ruhları masum saf duygular, bakışlar ve sözler ile kandırıp çekerler…
Bir insandan alabilecekleri en yüksek paydaya bakıp bunu alana kadar hiçbir zaman bırakmazlar… Tüm paydayı, menfati aldıklarına inandıklarında çekip giderler o insanın hayatından… Bu çekip gitmeler sessiz sedasız olmaz; karşı tarafı acı kan içinde bırakırlar…
Gösteri aziz ve azizeleridir onlar… Çünkü sizin hiç tahmin etmeyeceğiniz kılıklara girip saf bir meleği oynarlar… Başka bir dünya kurarlar, yaşadıklarından farklı olarak yalanlar üzerine kurarlar hayatlarını… Kanmamak için, inanmamak için sizin de birçok duygunuzu, birçok değerinizi kaybetmiş olmanız gerekir… Çünkü dedim ya saftır bu aziz ve azizeler…
Kimi namus polisliğine soyunurlar kimi zaman ahlak… Her şeyi bildiklerini sandıkları, her şeyi yaşadıklarını sandıkları bir hayat defterleri vardır… Geçmişin kandırdıkları ruhlarından örnekler verirler onları kötüleyerek…
Uğraşsan da didinsen de göremezsin içindeki hastalıklı, cerahatli yüzü… Sen sana sunulanı görürsün… Çünkü senin yüzün temizdir; kirlenmemiştir… Acıların vardır en fazla, yaşanmışlıklarından kalan… Ama onları bile cesurca sergilersin… Çünkü sen saflığa inanırsın ama azizler ve azizeler bunu anlamazlar… Kendilerindeki kötülüğü başkasının yüzlerinde, gözlerinde, sözlerinde ve duygularında ararlar, bulamazlarsa bile bulduklarıyla deşerler seni…
Sevginin, mutluluğun, aşkın, dostluğun ya da kısaca insanı insan yapan değerlerin hepsini bildiklerini, yalayıp yuttuklarını söylerler ama hiç birinden zerre kadar anlamazlar… Çünkü onlarınki yapıştıkları, kan emdikleri hayatlardan tüm enerjiyi, güçü, maddi manevi her şeyi almaktır…
Ne kadar kaçarsak kaçalım, gösteri aziz ve azizeleri bizi bulacaktır… Hatta bulmuşlardır… Hatta yaşıyorsundur onlarla farkında olmadan… Ta ki sen de bir gösteri azizi ve azizesine dönüşene kadar anlamayacaksın onları…
Bir düzgün elma bir koca kasa çürük elmayı taze yapamaz ama bir çürük hepsini çürüte bilir…
Hayatın amip çocukları; gösteri aziz ve azizeleri! Sizler belki kendi küçük dünyalarınızda başkalarından çaldığınız mutluluklarla, kendi boş mutluluğunuzu yaşadığınızı sanıyorsunuz ama bir hiçliğin, bir yok olmanın tam içindesiniz…
Belki uyanırsınız bir gün bu iğrenç ruh halinden… O zaman sakın arkaya bakmayın; koskoca kaybedilmiş bir ömrü yaşayacaksınız… Toprağın altında…
Yeni bir ofis açtım kendime bir pragrafı geçmeden başka hayatları anlatmak için...
http://birarkasokak.blogspot.com/
Boşluğun dolmuyor… Elimde yokluk kalıyor…Kadınım ciğer parem…Umutlarım yarınım her anımdaki neşem…Ellerini ver bana … Acılarımızı saralım… Eksiklerimizi gel beraber tamamlayalım… Yokluğun koynundan ademle havayı yeniden doğurup bizli bir soy yaratalım… Kabil'in düştüğü yanlışlara düşmeyelim… Pandora bizim için sakladıysa kutusunda umudu gel onu sımsıkı tutalım…
Kadınım ciğer parem… Yarımlardan bir bütün olalım… Eğer kaybolup gidersen ellerimden sonsuza kadar ıssız kalmakla mahkum olacağız… Sensiz eksik oluyor işte…
Kadınım ciğer parem… Yarımlardan bir bütün olalım… Eğer kaybolup gidersen ellerimden sonsuza kadar ıssız kalmakla mahkum olacağız… Sensiz eksik oluyor işte…
Hayat özlem kavramını biz insanoğlunun ,elini ,ayağını bağlamak için mi dünya ya bıraktın…
"yaşamı sorgulama enstitüsü"
Bir sağanak yağmur altında yalnız bir şiirim ben…
Gözyaşlarını kaç sevdalı akıttı sarı sayfalarıma…
Kaç delikanlı sevdiği kızı etkilemek için okudu dizelerimi…
Ve kaç bar şarkıcısı besteleyip söyledi beni…
Binlerce yürek ezberledi…
Bir Türkçe hocası benli bir dize ile başladı her dersine…
Bir sağanak yağmur altında yalnız bir şiirim ben…
Beni kim okusa başka anlamlar yükledi üzerime…
Bazen solcu oldum bazen sağcı
Hatta bazen popülist söylemlerde geçti adım…
Hiç sevmediğim adamlar bile okudu dizelerimi
Bir sokak yosması hayatını kazandığı her iş sonrası aynı dizemi okudu…
Bir sağanak yağmur altında yalnız bir şiirim ben…
Yazarım alkoliğin tekiydi…
Bir gece yarısı faili meçhul bir cinayetle kurban gitti…
İlk o gün çıktım televizyona…
İlk o gün ana haber bültenlerindeki sunucular okudu beni…
İlk o zaman satış listelerinde üst sıralarda geçti adım…
Ve ilk o zaman anlamlı anlamsız herkes okudu beni…
Bir sağanak yağmur altında yalnız bir şiirim ben…
Oysa sadece yazıldığım kadına okunmak istedim
Sadece onun dudaklarında onun nefesinde olsun istedim
Mısra mısra sarsın beni sevsin istedim…
Şair cesaretsizliğini bedelini hem seni hem beni kaybederek ödedi.
O gece sen alsaydın beni…
Okusaydın mısra mısra…
Belki sen ,belki ben ,belki şair…
Belki üçlü bir aşkın dizileri olup kalırdık…
Ve ben şimdi bu sağanak yağmur altında kalabalık bir yalnızlığın içinde okunmazdım…
Günlerdir sözcükleri sözcüklere eklemeye çalışıyorum…Hiçbir sözcüğün anlamında o istediğim ,hissettiğim, derin ,yakıp kavuran, beni benden alan anlamını bulamıyorum.Oysa ben tertemiz beyaz sayfalara yazılacak onlarca sözcük düşündüm ama ne yapsam olmadı…
Tıpkı sana yazmak istediğim tüm aşk şiirlerinin daha önce yazılmış olduğunu hissetmek gibi ya da ne bileyim bu anlamsız sözcüklerin seni anlatamayacağından korktuğumdan hiçbir şey yazamadım…
Tüm çiçekler kokunu kıskanıyor sen bilmiyorsun mesela…Tıpkı gözlerini kıskanıp kendilerinde aynı güzelliği arayan tüm deniz yeşillerinin yada tüm orman yeşillerinin düştüğü ahmaklık içindeler…
Dünyanın en uzun sözcüğünü söylemek gibi seni sevmek…Nefes almadan bir tekerlemeyi söylemek gibi…Ve bilmedim bir dilin sözcükleriyle anlaşmak gibi…
Gözlerle, bedenlerle,kokuyla ,hissellerle; beni ve seni toplayıp biz olmak gibi…
Mutluluk kahkahalarının arka sokakları inletmesi gibi…
Sevmek hayat gibi sevmek sen gibi…
Günlük Yorumlar
YAZILAR VE YORUMLAR
BLOXOO
Sanane Lan
FriendFeed
GÜL KOKULU CEYİZ SANDIĞIM
MÜDÜR
- Erdem Özsoysal
- HER ŞEY BİR GÜN BİTER BEN KÜLLERİMDEN DOĞAR HAYATA GENE ÇOMAK SOKARIM... BAZEN TEKRAR EDEN ZAMANLARIM OLUR... BAZEN UZUN SUSUŞLARIM... AMA BENİM KAYBOLMAMIŞ HEP BİR ZAMANLARIM VARDIR HAYALİ...
KİMLER GELDİ KİMLER GEÇTİ